Pomimo wielu prób z różnymi materiałami, z których powstałyby płytki izolujące czynników zewnętrznych, cały przemysł płytkowy długie lata korzysta z surowców, których finalnym etapem przygotowania jest wypalenie w piecu w bardzo wysokiej temperaturze. Dostępność glin przesądziła o najczęściej stosowanym surowcu do wyrobu płytek. Do dzisiaj zmianie uległa jedynie metodologia obrabiania tych surowców. Efekt finalny musi być taki sam: płytki ceramiczne muszą być twarde i odporne na zewnętrzne oddziaływania. Szczególnym rodzajem płytek są płytki podłogowe, które to są dodatkowo niezwykle odporne na działanie dużych sił. Twardość płytek nie jest tu czynnikiem decydującym o spełnianiu przez nie swojego zadania. Bardzo istotny jest sposób kładzenia. Klej mocujący należy kłaść równomiernie na całej powierzchni. Dzięki temu unika się powstania pęcherzy powietrznych, do których płytka w skutek dużego nacisku, mogłby się załamać. Wszystko zaczęło się od braku funkcjonalności. Dodatkowo nieprzerwane poszukiwanie finezji. W ten sposób powstały płytki ceramiczne, które oprócz spełnianiem funkcji czysto praktycznych, stały się w znakpłytki} były towarem drogim, a grupa do której trafiały była bardzo wąskazawężona. Nie jest tu mowa o tych bitych w hurtowych, raczej o płytkach, które poza zabezpieczaniem przed konkretnymi czynnikami zewnętrznymi były zarazem używane do dekoracji.